Rahmetli dedem, ninemi umreye götürmeye karar vermişti.
Döndüğünde dedem anlatıyor.
-Tam kebeye dokunmamıza bir metre bir mesafe kalmıştı. Ninen arkadan seslendi “dur hele herif!”
Ses tonundan bir aksilik yapacağını anladım ve yüz mimiklerimi okumasın diye arkama dönmeden sordum.
- “Durulacak zaman mı şimdi! Tam tavafın ortasındayız?”
-“Dinine, imanına, bu mübarek yerin hatırına doğruyu söyle; “beni hiç aldattın mı?”
Damağım kurudu, dilim damağıma yapıştı , bir an yutkunamadım.
İçimden, “yine yapacağını yaptın len karı” diye kızarken, bir taraftan da ne cevap vereceğimi düşünüyordum.
Dedim ki içimden; “hikmetinden sual olmaz rabbim! Sen affedersin ama bu karı beni affetmez.”
“Bu yaştan sonra kalırım ortada”
Kalbimi göstererek,
- “Senin yerin burası hanım! Olur mu hiç öyle şey ” dedim.
