Rahmetli dedem ile ninemin, zaman zaman eski harmanları savurduklarına tanık olurdum.
Atmış yaşını aşmış ninemin hala kıskançlık ettiğini görür ve şaşırırdım.
Dedem bir taraftan, muzır muzır gülerken bir taraftan da ninemi teselli edercesine kalbini göstererek “Hanım! Hanım! Senin yerin burası..” derdi..
Ninem biraz gülümsemeye başlayınca da, onun göreceği şekilde elini aşağı doğru savurarak ancak duyamayacağı bir sesle tonu ile “Gerisi belden aşağı” derdi…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.