Gülümsemek İçin

Aslında hepimiz aynı kaderi yaşayan farklı gözleriz Gözlerimiz sadece rengiyle benzeşiyor Aynı eller içinde terliyor bedenlerimiz Aynı düşlerin farklı uyanışlarıyla farklılaşıyoruz Kötülükten çıkıyor tüm iyilikler Tüm sevdalar hasrete dayanıyor Kavuşmak için ayrılıklar şart oluyor Oysa kaderin kederle birleşimi nokta günahımız oluyor Gece nöbetleri, gündüzün gözyaşları, çığlık tutmuş dudaklar Kuyulardan çıkma sularda durulanıyor bedenimiz Aydınlıklar arıyoruz kirli yüzümüze sürmek için Güneş bile karanlıktan doğuyor Her acı kendi içinde ürüyor Aşk bile bir bakışta büyüyor Yetinmekten uzaklaşıp Uzatabildikçe uzatıyoruz dilediklerimizin dilekçesini Kısacık ömrümüzü ebedi sayıp  Ölümü görünce korkuyoruz Adaleti kaderden, Derdimizi kederden belleyip susuyoruz Ömür yarısına gelmeden bıkkın bakışlarımızla yaşıyoruz Ne yapsak olmuyor, düşlerimiz kuruyor... Çünkü insan her defasında kaderi kederden sayıyor Ama bilmeliler ki Kaderi kederden sıyıranlar gülümsüyor